Verhalen

Van Annika

Ik ben Annika en de vrouw van Neo--.

In 2003 ben ik terecht komen in de chatwereld van borderline, nadat ik zelf de diagnose borderline met PTSS kreeg. Zelf ben ik opzoek gegaan naar mensen die dit ook hadden en mijn struikelblokken herkenden. Eerst kwam ik in een andere room terecht en later in borderline-kasteel. Ik heb hier heel veel baat bij gehad en in 2009 ben ik als team-lid er bij gekomen. Deze functie heb ik aangenomen, zodat ik nu de mensen die hulp en steun zoeken kan helpen, zoals zij bij mij gedaan hebben.

Zelf ben ik tevens een omstander geweest, omdat mijn moeder ook de borderline persoonlijkheids stoornis heeft. Hierdoor heb ik heel veel dingen mee gemaakt met haar en daardoor ook veel geleerd over hoe een borderliner kan reageren. Ook wat je hiermee kan doen en die persoon kan steunen. Ik heb nu mijn eigen gezin, Neo--, mijn partner, en Ricardo (April 2002). Ricardo werd geboren toen ik 16 was, dus ben ik jong moeder geworden. Moederschap opzich is al veel op die leeftijd, maar door eigen onverwerkte trauma's werd dit nog zwaarder voor mij. Waardoor ik steeds vaker woede uitbarstingen kreeg en deze waren meestal gericht op Neo--. Voor hem was dit toen erg lastig omdat hij geen ervaring had met borderline. Hij is toen op advies van mijn psycholoog naar een avond geweest voor omstanders. Dit is iets wat zeker aan te raden is voor mensen die hier meer over willen weten.

Ik ben zelf in die tijd ook gestart met 2 tal therapieen (Vers en Linehan) en heb daar voor korte tijd ondersteunende medicatie bij gehad. Deze therapieën hebben er voor gezorgd dat ik veel over mezelf en mijn beperkingen kwam te weten,  waardoor ik ook steeds beter kon reageren op stress-situaties zonder de controle over me zelf te verliezen. Ik ben nu inmiddels 6 jaar verder en ik kan werkelijk zeggen dat ik stabiel ben. Ieder mens heeft zijn beperkingen maar ik ben in zoverre stabiel, dat de ergste symthomen weg zijn c.q. ik ze in de hand heb.Medicatie en therapieën heb ik niet meer en ik ben hier ook erg blij mee dat ik zo ver ben komen. Nu kan ik er zijn voor mijn man en zoon die ook allebij een stoornis hebben en mijn steun ook heel erg goed kunnen gebruiken.

Heb je vragen of wil je gewoon praten kan dit altijd.  We zijn allemaal regelmatig op de chat.


Groetjes,
Annika

Van Neo--

Mijn ervaring als omstander van BPS zijn eigenlijk best goed. Ik vertel in dit verhaal vanuit mijn eigen perspectief, gezien Annika ook een stuk heeft geschreven. Iemand met BPS kan je een goede relatie mee hebben. Een relatie is gebaseerd op geven en nemen. Niet alleen geven en nemen, maar ook respect en acceptatie. Als al deze aspecten goed worden uitgeoefend, kan je heel ver komen.

Annika en ik zijn sinds 16 December 2000 bij elkaar. Op 6 april 2002 is Ricardo (zoontje) geboren. Samen zijn we een vrij complex gezin. Ik heb Ontwijkende Persoonlijkheids Stoornis (en wellicht Post Traumatisch Stressyndroom (PTSS); is in onderzoek). Annika heeft BPS en PTSS . Ricardo heeft PDD-NOS (Autisme en ADHD).

Zelf ben ik best rustig en heb begrip voor Annika en wat zij allemaal heeft gedaan voor ons als gezin. Annika heeft voor haar gezin diverse trainingen gevolgd (Vers en Linehan). Ik ben daar heel trots op en met Annika gaat het ook heel goed. Samen zorgen we prima voor elkaar en luisteren we naar elkaar. Als ik ergens mee zit kan ik daar met haar over praten, en andersom is dat wederzijds.

Uiteraard zijn de afgelopen jaren niet makkelijk geweest, maar we zijn er altijd uit gekomen. Er zijn wat strubbelingen geweest, dit kwam door beiden kanten.Ik begreep Annika niet, en Annika had een woede uitbarsting bijvoorbeeld. Na hier later over gepraat te hebben op een rustiger tijdstip hebben we dit kunnen uitwisselen. Uitwisselen hoe ik het zag, maar ook hoe Annika het zag. Uit eindelijk zijn we er altijd weer uit gekomen.

Ook zijn er voor omstanders en gerelationeerden aan BPS'ers, complete voorlichtingsavonden. Partners van mensen met BPS raad ik dit zeer zeker aan! Hier is veel informatie te verkrijgen. Ook kan je mij in de chat even aanspreken, hoe ik dingen zou aanpakken in de situatie waar jij wellicht momenteel je vraagtekens bij hebt.

Indien je nog meer van me wilt weten... Spreek me gerust aan.


Groetjes,
Neo--

Van Krisie

Hoi ik ben Krisie en was voorheen een van de operators van het kasteel.

Toen ik in het kasteel kwam ging er een wereld voor me open. Ik weet al ruim 10 jaar dat ik borderline heb, maar heb het een hele lange tijd ontkend. Tijdens een opname en deeltijd therapie van bijna 2 jaar heb ik wel een beetje geleerd om er mee om te gaan, maar echt lotgenoten ben ik, totdat ik in deze room kwam, niet tegen gekomen. Door te praten met lotgenoten en omstanders kwam ik tot het besef dat ik gewoon mezelf mag zijn wie ik ben en dat is Krisie. Met mijn ups en downs, serieus praten en ook veel lol maken in de room. Een jaartje geleden heb ik de vers training gedaan en die heeft me goed geholpen om mijn  gedachten en emoties onder controle te krijgen. Je leert daar heel bewust naar te kijken en te benoemen en doordat je daar inzicht in krijgt, leer je jezelf beter kennen. Dus ook eerder de signalen en valkuilen die ervoor zorgen dat je in een gat valt. Ondertussen heb ik ook nog steeds gesprekken met een psycholoog en psychiater en daar wordt vaak terug gepakt op de vers training. Vooral het ombuigen van negatieve gedachten en gevoelens naar positieve gedachten en gevoelens.

Ook heb ik vriendschappen gesloten met mede-chatters en dat terwijl ik altijd moeite had om vriendschappen te sluiten door mijn wantrouwen. Wantrouwen is een van mijn valkuilen en leer er nu goed mee om gaan. Door het te benoemen en dan kom je er achter dat het onterechte wantrouwen is.  Ondanks dat ik borderline heb, kan ik gelukkig mijn werk met veel liefde en plezier doen, namelijk werken met kinderen.

Ik hoop dat ik met mijn ervaringen die ik ondertussen heb opgedaan anderen kan helpen door naar ze te luisteren en advies geven. Graag sluit ik af met een gedichtje wat ik geschreven heb net voor ik wist dat ik borderline heb;

~Masker~
Het verbergt je ware gezicht
Een ander kan niet zien
Dat je met je zelf overhoop ligt
Het is geen weerspiegeling van de werkelijkheid
Nee, het is de zogenaamde vrolijke kant van jou
Een masker is iets wat je tijdelijk bevrijdt
Je zet het op wanneer je maar wilt
Het is niet de juiste oplossing
Want er zijn mensen die hebben zulke goede ogen
Zij kijken er dwars doorheen
Zij zien wel jouw ware aard
Je zet tenslotte, na heel lang twijfelen, je masker af
En je voelt je dan nog rotter dan voorheen
Dolgraag wil je je weer achter dat masker gaan verschuilen
Zodat niemand je ziet huilen
Na verloop van tijd wordt je meer open naar de buitenwereld toe
‘De wereld’ verandert, jij verandert
Het is een heel proces en een heel gedoe
Maar aan het eind van het proces zie je resultaat
Al je ingestoken energie is niet voor niets geweest
Je bent iemand geworden, iemand die er voor gaat
Als je terug kijkt naar je masker, dan is het feit
Je bent niet nep, maar iemand met een echte persoonlijkheid.

Groetjes, Krisie

Geschreven, 12 November 2016 door Emily:

Emily

Hallo iedereen, ik stel me even voor ik ben Emily 23 jaar.En heb sinds mijn 13e depressies en later kreeg ik de diagnose borderline, toen ik 18 was. via deze blog wil ik m'n verhaal delen met iedereen, en ook mensen helpen en vooral het bespreekbaar maken,dat je ook gewoon normaal bent. ik heb 7 zware jaren achter de rug en ben nu anderhalf jaar stabiel. het is niet simpel om met borderline te leven, maar jezelf zijn kan al veel doen om te accepteren dat je gewoon moet doen wat je graag doet. en het een plaats te geven.ik hoop ik mensen kan inspireren dat je je niet moet schamen, en ook jongeren die hulp nodig hebben die ook zoeken.ik deed dit eerst niet met grote gevolgen ik leefde van opname tot opname en ja het liep een paar keer bijna fout.maar nu ben ik dus voor het eerst weer wat "gelukkig" wat ik nooit kon denken ik nog wat gelukkig zou worden. ik zal ook tips geven wat mij in m'n opnames hielp en ook vertellen over wat ik meemaakte. ik hoop jullie m'n blog zullen accepteren. En het leuk zullen vinden wees jezelf. En dat is het belangrijkste ik hoop echt mensen ook steun zullen vinden als die het moeilijk hebben ze hier terecht kunnen of ook vooral dus hulp zoeken.

Bron: Leven met Borderline - Door Emily